ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း အတူသြား အတူစား အတူေနၿပီး ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာသမားေတြရဲ႕ ပံုေတြပါ..။ သူတို႕ ေတြကို ေခ်ာင္းရိုက္ထားတာပါ..။ ကိုရဲလြင္ဦးကိုေတာ့ ကင္မရာ ဗိုက္မွာကပ္ၿပီး တည့္တည့္ရိုက္ထားတာပါ..။ 
ကိုသခင္ႀကီးပါ..။
ကိုေမာင္လွပါ..။
ကိုႏိုင္ႏိုင္ထြန္း ျဖစ္ပါတယ္..။
ကိုရဲလြင္ဦး..။
ၿဗိတိသွ်၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ တိုနီဘလဲက ေပၚလစီမိန္႕ခြန္းတစ္ခုမွာ အခုလိုေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ ထိပ္တန္းဦးစားေပး လုပ္ငန္းသံုးခု ရွိပါတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ ပထမ ပညာေရး၊ ဒုတိယ ပညာေရး၊ တတိယ ပညာေရးပါပဲ လို႕ ေျပာတယ္။ အဲဒီမိန္႕ခြန္းက ၿဗိတိသွ်လူထုရဲ႕ သေဘာထားနဲ႕ တိုက္ဆိုင္သြားတဲ့အျပင္ ပညာရွင္အသိုင္းအ၀ိုင္းကလည္း ေထာက္ခံၾကတယ္။ ပညာေခတ္ရဲ႕ စံျပ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လုိ႕ေတာင္ သူ႕ကိုခ်ီးက်ဴးစကား ဆိုၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္ ထြက္လာတယ္။ အဲဒီစာအုပ္က တိုနီဘလဲကိုသာမကဘူး ေပၚလစီမိတ္ကာေတြပါ အေတာ္တုန္လွဳပ္သြားတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ပါ။ စာေရးဆရာက ပညာေရးပါေမာကၡ ALISON WOLF ပါ။ ALISON WOLF က ပညာေရးနဲ႕ စီးပြားေရးနဲ႕ကို ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး စဥ္းစားထားတာကေန ေပၚလာတဲ့ ျပႆနာတခ်ိဳ႕ကို သုေတသနဖန္ျပားေပၚ တင္ေပးလုိက္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူေပးထားတဲ့ စာအုပ္နာမည္ကိုက အေမးသေဘာပါေနပါတယ္။ DOES EDUCATION MATTER? ဆိုပဲ။ အဲဒီမွာ ပညာေခတ္ရဲ႕ ပညာေရးကို ျပန္ၿပီး review လုပ္ဖို႕လိုလာပါတယ္။
KNOWLEDGE BUSINESS
၂၁ ရာစုက ပညာေခတ္ျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အျမင္ကို ၂၀ရာစု အလယ္ေလာက္ကတည္းက တြင္က်ယ္လာၿပီးသားပါ။ စက္မွုအရင္းရွင္စနစ္ အၾကပ္အတည္း၊ စီမံကိန္းစီးပြားေရးစနစ္ အၿပိဳ၊ သတင္းနဲ႕နည္းပညာေတာ္လွန္ေရး အရွိန္ရလာတာနဲ႕အတူ ပညာေခတ္ဆိုတဲ့ ရုပ္လံုးတျဖည္းျဖည္းေပၚလာခဲ့တယ္။ အသိပညာလုပ္ငန္းေတြ ေရွ႕တန္းေရာက္လာတာနဲ႕အတူ ပညာစီးပြားေရးအသြင္ေျပာင္းလာတယ္ဆိုၿပီး ေကာက္ခ်က္ခ်လာတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေဘာဂေဗဒပညာရွင္ေတြကိုယ္တိုင္က ပညာကို အဓိကအက်ဆံုး PRODUCTIVE RESOURCE အေနနဲ႕ သတ္မွတ္လာၾကတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ပညာေရး ဆိုတဲ့အရာက စီးပြားေရးနဲ႕ ႏိုင္ငံေရးေပၚလစီေတြအတြက္ ႏိုင္ဖဲတစ္ခုလို ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ ပညာေရးဆိုင္ရာ ၀န္ေဆာင္မွုလုပ္ငန္းေတြက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အေကာင္းဆံုး စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ APOLO GROUP ဆိုရင္ University of Phoenix လို အႀကီးဆံုး Private University လိုမ်ိဳးထူေထာင္ႏိုင္တဲ့အထိ ေျခလွမ္းသြက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီလုပ္ငန္းကေနပဲ တစ္ႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၁၀၈သန္းေလာက္ အျမတ္ထြက္တယ္ဆိုတာလည္း သိရတယ္။
ပညာေရးမွာ မ်ားမ်ားရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံႏိုင္ေလေလ စီးပြားေရး ႏိုင္ငံေရးမွာ ပိုၿပီးေအာင္ျမင္မွုရတယ္ ဆိုတဲ့ ေလာဂ်စ္ကို ေပၚလစီမိတ္ကာေတြၾကားမွာ အထူးေရပန္းစားလာခဲ့တယ္။ ျပႆနာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ပညာနဲ႕ ေျဖရွင္းသြားႏိုင္လိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္စိတ္ကူးေတြနဲ႕ ပညာကို မဟာဗ်ဴဟာအသံုးခံပစၥည္းလို သေဘာထားလာၾကတယ္။ KNOWLEDGE IS POWER ဆိုတဲ့ စကားေခတ္စားလာတယ္။
ပညာေရးစနစ္ကို ေစ်းကြက္တစ္ခုအေနနဲ႕ လုပ္ကိုင္ေနၾကတာတို႕ ႏိုင္ငံေရးအရ ေပၚလစီပါ၀ါကစားတာတို႕ကို သံသယနဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ ပညာရွင္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။
ဆိုေတာ့ ပညာေရးက လူ႕အဖြဲ႕အစီးတစ္ခုလံုးအတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ အရင္းအျမစ္ျဖစ္လာတာနဲ႕အတူ လူတစ္ေယာက္ျခင္းရဲ႕ ဘ၀အာမခံခ်က္အတြက္ မရွိမျဖစ္အေျခခံအေနနဲ႕ ျဖစ္လာတယ္။ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းမွာ ဘာသာရပ္ေကာင္းေကာင္းမွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ေအာင္ဖို႕ဆိုတာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီမွာ တစ္ခုေျပာစရာ ရွိလာတာက ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းဆိုတာ ေငြအကုန္အက်အမ်ားဆံုးနဲ႕ နာမည္အႀကီးဆံုးေက်ာင္းကို ဆိုလိုတာ၊ ဘာသာရပ္ေကာင္းေကာင္းဆိုတာ လတ္တေလာ ေစ်းကြက္မွာ ေငြျဖစ္အလြယ္ဆံုး ဘာသာရပ္ကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒါ့အျပင္ ပညာေရးဟာ အနာဂါတ္အဆင့္ေနရာမွာ အာမခံခ်က္တစ္ခုလို ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီအတြက္ ေနာင္ေရးကို ပူပင္တတ္တဲ့ မိဘေတြက သားသမီးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ေကာင္းေအာင္ မူႀကိဳအဆင့္ကေန တကၠသိုလ္အဆင့္ေရာက္တဲ့အထိ ပညာသင္ဖို႕ တရစပ္ေမာင္းရေတာ့တယ္။
ျဖစ္လာတဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြက ကေလးေတြရဲ႕ ငယ္ဘ၀ေတာ့ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ မတိုင္ခင္အရြယ္ေတြဆိုရင္ အေပါင္းအသင္းေပ်ာက္ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ႏွစ္ပါးသြားေနရတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာရဲ႕ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ ပညာရွင္ေတြက ကေလးေတြ အရြယ္မတိုင္ခင္မွာ မ်က္ေစ့မွုန္မယ္၊ အ၀လြန္မယ္ စတဲ့ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဆိုးက်ိဳးရွိလာမယ္။ အထီးက်န္ဆန္မယ္၊ သာမန္ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အရည္အေသြးေတြ ခ်ိဳ႕တဲ့မယ္၊ စတဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဆိုးက်ိဳးေတြရွိလာမယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပညာေခတ္ရဲ႕ အနာဂါတ္ ဖန္တီးရွင္ေတြက တစ္ကိုယ္ေတာ္ မွန္ေၾကာင္ ဖက္တီးေလးေတြ ျဖစ္လာမယ္။
ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ေရာက္လာေတာ့လည္း လူငယ္ဘ၀ရဲ႕ ၾကည္ႏူးရင္ခုန္စရာေတြမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္ႏိုင္ဖို႕ မရွိေတာ့ဘူး။ ႀကီးမားတဲ့ ၿပိဳင္ဆိုင္မွုေတြေအာက္မွာပဲ အရြယ္ကို စေတးပစ္လုိက္ရတယ္။ ကိုယ့္မိတ္ေဆြ ကိုယ့္အေပါင္းအသင္းဆိုတဲ့ စိတ္ မထားႏိုင္ေတာ့ဘဲ ၿပိဳင္ဘက္အေနနဲ႕ သေဘာထားလာၾကတယ္။ အက်ိဳးဆက္က အတၱကို ဗဟိုျပဳတဲ့ လူငယ္ေတြကို ေမြးထုတ္လိုက္သလို ျဖစ္ေနတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ ဒါဆို လူငယ္ေတြရဲ႕ လူ႕အဖြဲ႕အစီးရဲ႕ လိုအပ္တဲ့ SYNERGY (စုေပါင္းစြမ္းအင္) ကို ဖန္တီးႏိုင္မလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္း ထုတ္ခ်င္စရာ ျဖစ္လာတယ္။
MECHANICAL UNIVERSITY
ပညာေရးကို စီးပြားေရးလုပ္ဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ ခ်ိတ္ဆက္ဖန္တီးျခင္းက ပညာေရးရဲ႕ မူလရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေသးသိမ္သြားေစတယ္ဆိုတဲ့ အဆိုေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ပညာရွင္တခ်ိဳ႕ရဲ႕ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္အရ ေသးသိမ္သြားေစတာတင္ မကဘူး ပညာေရးစနစ္ကို ပံုပ်က္သြားႏိုင္တယ္လို႕ စိုးရိမ္မကင္းျဖစ္ေနၾကတယ္။ စီးပြားေရးမွာ ကိန္းဂဏန္းေတြ ညႊန္ကိန္းေတြေပၚမွာ အားျပဳေနရေတာ့ ပညာေရးေလာကမွာပါ အဲဒီဂဏန္းေတြ အရိပ္ထိုးလာတယ္။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးအတြက္ ပညာတတ္အလုပ္သမားေတြ ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ် လိုတယ္ဆိုတဲ့ လ်ာထားခ်က္ကို ခ်ိန္ၿပီးေတာ့ တကၠသိုလ္တစ္ခုက တစ္ႏွစ္ဘယ္ေလာက္ ေမြးထုတ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ စီမံခ်က္ေတြ ရွိလာတယ္။ အရည္အတြက္ကို အားျပဳလိုက္ရင္ အရည္အေသြးပိုင္း နိမ့္ဆင္းသြားတယ္ဆိုတဲ့ တူရူခ်က္ေတြ ရွိလာမွာပါပဲ။ လန္ဒန္မွာရွိတဲ့ တကၠသိုလ္တစ္ခုက ေလ့လာမွုတစ္ခုလုပ္ပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်တကၠသိုလ္ေတြက ေမြးထုတ္လိုက္တဲ့ ဘြဲရေတြရဲ႕ ပညာရည္က လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း သိသိသာသာ က်ဆင္းသြားတယ္ဆိုပါတယ္။
အရည္အတြက္မ်ားမ်ား ေမြးထုတ္ႏိုင္ေရးဆိုတဲ့ ကိစၥနဲ႕အတူ ျပႆနာေတြလည္း တၿပံဳတမႀကီးရွိေနပါေသးတယ္။ တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္စာေမးပြဲေတြ တင္းၾကပ္လာတယ္။ ပညာသင္စရိတ္ေတြ ျမင့္တက္လာတယ္။ တကၠသိုလ္ေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေငြေၾကးအၾကပ္အတည္းေတြနဲ႕ ႀကံဳလာတယ္။ ပိုအေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္က တကၠသိုလ္ေတြရဲ႕ မူလကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး မွုန္၀ါးလာတယ္။ တကယ္တမ္းေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္ တကၠသိုလ္ပညာေရးစနစ္ဆိုတာ အေသမဟုတ္ဘူး။ အတိတ္ကေန သခၤန္းစာထုတ္ယူေရး သက္သက္တင္ မဟုတ္ပါဘူး..။ အနာဂါတ္အတြက္ ျပင္ဆင္တည္ေဆာက္ေရး ျဖစ္ပါတယ္။ တီထြင္ဖန္တီးမွုကို အားေပးတဲ့ သုေတသန ပညာေရးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအေနအထားကေန တစ္စတစ္စ ေ၀းလာျခင္းက တကၠသိုလ္တစ္ခုအတြက္ အရင္းအျမစ္ခန္းေျခာက္လာျခင္း DRAINING RESOURCES လို႕ ေ၀ဖန္ၾကပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ပါေမာကၡ အယ္လစ္ဆန္ရဲ႕ စကားတစ္ခြန္းကို ျပန္ညႊန္းလိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘိုးဘြားေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေလာက္ မေခ်ာင္လည္တဲ့ အေျခအေနမွာေတာင္ ပညာေရးကို ယဥ္ေက်းမွု၊ က်င့္၀တ္၊ အတတ္ပညာဆိုင္ရာ ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေပါင္းစံုကေန စနစ္တက် ဖန္တီးခဲ့ၾကတယ္။ ဒီေန႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ပညာေရးမွ ပညာေရးသက္သက္လုပ္ေနရင္ တာ၀န္ေက်ပါ့မလား။ လို႕ ေမးထားပါတယ္။ သူစိတ္ေခၚလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းကို အေျဖေပးႏုိင္ဖို႕ ႀကိဳးစားၾကရာမွာ ပညာဆိုတာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ျပန္လည္ဆန္းစစ္ဖို႕ ျဖစ္လာေတာ့တယ္။
REAL EDUCATION
ပညာေခတ္၊ ပညာစီးပြား၊ ပညာအလုပ္သမား..။ လက္ရွိအေျခအေနမွာ ပညာဆိုတဲ့စကားက အက်ယ္ေလာင္ဆံုး ျမည္ဟည္းေနတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီပညာဆိုတာက ပညာစစ္ဟုတ္မဟုတ္ ျပန္လည္စိစစ္လာၾကတယ္။ ဒီေန႕ အေျပာမ်ားေနတဲ့ ပညာဆိုတာက သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို အသံုးတည့္ေရးရွဳေထာင့္ကေန အသြင္ေျပာင္း ပံုေဖာ္လိုက္တဲ့ အသိပညာ ဒါမွမဟုတ္ အတတ္ပညာမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ေတြ႕အသံုးျပဳေရး မ်က္ႏွာစာတစ္ခုတည္းကေန ခ်ဥ္းကပ္ထားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာရွိတဲ့ ျပႆနာအားလံုးကို ေျဖရွင္းႏိုင္တဲ့ေဆးတစ္ခုအေနနဲ႕ မေမွ်ာ္လင့္သင့္ဘူး။ လတ္တေလာ အသံုးတည့္ေပမယ့္ ေရရွည္အားကိုးအားထား လုပ္လို႕ရခ်င္မွရမယ့္ အရာတစ္ခု ျဖစ္ေနတယ္။ ABSOLUTE VALUE မရွိပါဘူး။ RELATIVE VALUE ပဲရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပညာဆိုတာထက္ သညာဆိုတဲ့စကားကိုပဲ သံုးရပါလိမ့္မယ္။
ဒါဆို တကယ့္ပညာအစစ္ WISDOM ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီပညာအစစ္ဆိုတာ တစ္ပြဲထိုး မဟုတ္ဘူး။ ေလာကလံုး သေဘာေဆာင္ႏိုင္ရမယ္။ ေရရွည္ခံတဲ့ သေဘာရွိရမယ္။ က်င့္၀တ္ပိုင္းအရ အစစ္ေဆးခံႏိုင္စြမ္း ရွိရမယ္။ ဘက္ေပါင္းဆံုကေန ခ်ဥ္းကပ္ႏိုင္ရမယ္လို႕ ညႊန္းဆိုလာၾကတယ္။
အဲဒီဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြနဲ႕အတူ လက္ရွိပညာေရးစနစ္ကို သံုးသပ္လာၾကတယ္။ လက္ရွိအေျခအေနမွာ ပညာစနစ္ကို မဖန္တီးႏိုင္ သညာအဆင့္နဲ႕ တန္႕ေနတယ္လို႕ ဆိုၾကပါတယ္။ တကယ့္ပညာအစစ္ကို ဦးတည္ႏိုင္ဖို႕ဆိုရင္ ဒီေန႕ ပညာေရးစနစ္ကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဖို႕ လိုအပ္ေနၿပီလို႕ ဆိုထားပါတယ္။
SOURCE : THE EDUCATION SHIBBOLETH
Ref : Education, Education Era & Challenger (KyawWin)
I would like to share mobile JAVA Games for handphone user who interest in Games. Some games were tested by me and can support Nokia, Sony ericsson phones. I hope, I can share more in next.
တစ္ည..။ မယ္နန္းညီဖုနး္ဆက္လာတယ္..။ ကိုမင္းစံ.. ခင္ဗ်ားေတာ့ က်ဳပ္ Tag ထားတယ္..။ ရွင္းေပေတာ့တဲ့..။ ဘာအေၾကာင္းလဲ ေမးေတာ့ ထားခဲ့ဖူးတဲ့ ရည္းစားေဟာင္းေတြအေၾကာင္းတဲ့..။ မ်က္ခြံနည္းနည္းအစ္သြားတယ္..။ ဘယ့္ႏွယ္ ကိုယ္ထားခဲ့ဖူးတဲ့ ရည္းစားေတြအေၾကာင္း အြန္လိုင္းမွာ ခ်ေရးရမွာ နည္းနည္းေတာ့ လန္႕တယ္..။ အမွန္တကယ္ဆို ကိုယ့္ဒိုင္ယာရီမွာေတာင္ ဒီကိစၥေတြမေရးဘူး..။ မေတာ္လို႕မ်ား ကိုယ့္ခ်စ္သူ အဲဒါေတြ ဖတ္မိရင္ ဘယ္လိုေနမလဲ စဥ္းစားသာၾကည့္ေပေတာ့..။ အဲဒါကို တဂ်ီဂ်ီလုပ္တာနဲ႕ နားေအးၿပီးေရာ ေအးပါဟယ္ လိုက္မိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အျပစ္တင္ရမလား.. ဒါမွမဟုတ္ သူ႕ကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား.. ဒါမွမဟုတ္ သူ႕ကို Tag တဲ့ ဆရာသခင္ေတြကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား ဆိုတာ စဥး္စားလို႕ မရဘူး..။
ကၽြန္ေတာ္ စဥး္စားတယ္..။ ေမးေစ့ေလး ပြတ္ခါ ပြတ္ခါနဲ႕ေပါ့..။ အဲဒီမွာ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ေခါင္းထဲေရာက္လာတယ္..။ အဲဒီပံုျပင္ကို ဖတ္မိၿပီး ၿပံဳးမိတယ္..။ အင္း..။ အားလံုးကိုလည္း ေျပာျပခ်င္ေတာ့ ပံုျပင္ေလး နားေထာင္ၾကည့္ အဲေလ ဖတ္ၾကည့္ေပါ့ေနာ..။
ေရွးတုန္းက တရုတ္ျပည္မွာ ဘုရင့္စာေမးပြဲေတြကို ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္း လုပ္လိုသူေတြ ေျဖၾကရတယ္..။ မယံုရင္ ေပါင္ခ်ိန္ဇာတ္လမ္းတြဲေတြမွာ ျပန္ၾကည့္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္..။ ရြာတစ္ရြာမွာ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ ရွိသတဲ့..။ ဒီသူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ ပညာအတူသင္ၿပီး ၿမိဳ႕တက္လို႕ စာေမးပြဲ သြားေျဖၾကသတဲ့..။ စာေမးပြဲ ေျဖၿပီး ျပန္အလာေတာ့ အျပန္လမ္းအတိုင္း တန္းတန္းမတ္မတ္ ရြာမ၀င္ဘဲ ထံုးစံအတိုင္း ေ၀့ၾကေလသတည္းေပါ့..။ တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ေဗဒင္သိပ္မွန္တယ္ဆိုတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဆီကို ေရာက္သြားသတဲ့..။ လူငယ္ေတြပီပီ ေျဖထားတဲ့ စာေမးပြဲ result ကို ႀကိဳ out ခ်င္ၾကေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို ၀င္ေတြ႕ၾကသတဲ့..။ အသက္ေတာ္ေတာ္ႀကီးၿပီ ျဖစ္တဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးလည္း လူငယ္သံုးေယာက္ကို ေအးေအးလူလူပဲ လက္ခံၿပီး ေတြ႕စံုသတဲ့..။
လူငယ္သံုးေယာက္က သူတို႕ စာေမးပြဲေျဖထားေၾကာင္း..၊ သူတို႕ ေအာင္ျမင္ မေအာင္ျမင္ ဆိုတာကို သိလိုေၾကာင္း ေျပာသတဲ့..။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးလည္း အိေျႏၵအျပည့္နဲ႕ ေျပာသတဲ့..။ သူျပတဲ့ နိမိတ္ကို အဓိပၸါယ္ေကာက္ယူပါ..။ ႏွုတ္ကေန မေျပာဘူးလို႕ ေျပာသတဲ့..။ လူငယ္သံုးေယာက္လည္း သေဘာတူလိုက္ၾကသတဲ့..။ ဘုနး္ေတာ္ႀကီးလည္း ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႕ပဲ လက္ညိွဳးတစ္ေခ်ာင္း ေထာင္ျပသတဲ့..။ လူငယ္သံုးေယာက္လည္း ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ဖြင့္ရမယ္ မသိဘူးျဖစ္သြားတယ္..။ အဓိပၸါယ္ေျပာဖို႕ ေျပာေပမယ့္ စည္းကမ္းေျပာထားၿပီးသား ျဖစ္ပါတဲ့အတြက္ သူတို႕မွာ ဘာမွအတြန္႕တက္ႏိုင္စြမ္း မရွိတာနဲ႕ပဲ ေခါင္းကုတ္ၿပီး လွည့္ျပန္သြားသတဲ့..။
ဒါကို အနားမွာရွိတဲ့ ကပၸိယႀကီးတစ္ေယာက္က ဒီအျဖစ္ေတြအားလံုးကို ျမင္သိၾကားေနေလေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို သူေမးသတဲ့..။ အရွင္ဘုရား လက္ညွိဳးတစ္ေခ်ာင္းေထာင္တာ ဘာကိုဆိုလိုပါသလဲ ဘုရားေပါ့..။ ငါေျပာထားသားပဲ.. အဓိပၸါယ္ကို ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ပဲ ေကာက္လို႕ဆိုၿပီး မိန္႕တယ္..။ ကပၸိယလည္း ဇြဲမေလွ်ာ့ဘူး ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို ေလွ်ာက္တယ္..။ ႏွစ္ေယာက္က်ရင္ေကာ ဘုရား ဆိုေတာ့ အိမ္း တစ္ေယာက္ ေအာင္သေပါ့ကြာ တဲ့..။ ႏွစ္ေယာက္ ေအာင္ရင္ေကာ ဘုရား ဆိုေတာ့ အိမ္း တစ္ေယာက္က်သေပါ့ကြာတဲ့..။ ဒါဆို သံုးေယာက္လံုး ေအာင္တယ္ဆိုရင္ေကာ ဘုရားဆိုေတာ့ ဒီတစ္ခါ သံုးေယာက္လံုး တစ္ၿပိဳင္တည္း ေအာင္သေပါ့ကြာတဲ့..။ သံုးေယာက္လံုး က်တယ္ဆိုရင္ေကာ ဘုရားလို႕ ေမးေတာ့ ဒီတစ္ႀကိမ္ သံုးေယာက္လံုး တစ္ၿပိဳင္တည္းက်သေပါ့ကြာတဲ့..။ ကပၸိယလည္း ၿပံဳးသတဲ့..။
ဟုတ္ကဲ့..။ ပံုျပင္ကေတာ့ ဒါပါပဲခင္ဗ်ာ..။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မယ္နန္းညီကို ေျပာပါမယ္..။ လက္ညွိဳးတစ္ေခ်ာင္း ေထာင္ထားပါတယ္..။ ဘာအဓိပၸါယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္သာ ေကာက္ယူေပေတာ့ခင္ဗ်ာ..။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ညွိဳးတစ္ေခ်ာင္း ေထာင္ထားပါတယ္..။ ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ေကာက္မယ္ဆိုတာေတာ့ စာဖတ္သူေပၚမွာပဲ မူတည္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ..။
မႏၱေလးႏွစ္ ၁၅၀ ျပည့္ပြဲလုပ္တဲ့ညမွာ ကုသိုလ္ေတာ္ဘုရားမွာ ဆီမီးပူေဇာ္ပြဲေလး လုပ္ပါတယ္..။ ဓါတ္ပံုအသင္းက လုပ္တယ္လို႕ သိရပါတယ္..။ မႏၱေလးႏွစ္၁၅၀ ျပည့္ပြဲ အထိန္းအမွတ္ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ဓါတ္ပံုအသင္းက ကမကထလုပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဓါတ္ပံုဆရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဲဒီမွာ ေတြ႕ရပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သိတဲ့သူ တစ္ေယာက္မွမပါပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္မွ ဓါတ္ပံုအသင္းကမွမဟုတ္တာကိုး..။
ဒီမီးထြန္းပြဲေလးကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ႏိုင္ႏိုင္ထြန္းနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္သြားၿပီး ရိုက္ခဲ့တာပါ..။ ႏိုင္ႏိုင္ထြန္းက ေစာေစာေရာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္တဲ့အတြက္ ပံုေတြသိပ္မရလိုက္ပါဘူး..။ ဒီပံုေလးေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရလိုက္တဲ့ ပံုေလးေတြထဲက ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္မိတဲ့ တခ်ိဳ႕ပံုေလးေတြျဖစ္ပါတယ္..။ ကင္မရာက model နိမ့္ေတာ့ ရိုက္ရတာ သိပ္အဆင္မေျပလွပါဘူး..။ ဒါေပမယ့္ ႀကိဳးစားၿပီး ရိုက္ခဲ့တဲ့ ဒီပံုေလးေတြကို share လုပ္လိုက္ပါတယ္..။
ဖေယာင္းတိုင္မီးေတြ ၿငိမ္းသြားတာကို လိုက္ထြန္းေနတဲ့ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ပါ..။ ဖေယာင္းတိုင္ေတြက ထြက္တဲ့ မီးအလင္းက သူ႕ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကို ဟပ္ေနတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီပံုေလးကို နည္းနည္း ႏွစ္သက္ပါတယ္..။
ကိုရင္ေလးတစ္ပါး မီးညွိေနတာေလးပါ..။
