ပိေတာက္ကင္ဆာ
(တစ္)
အတိတ္ေတြ အရိပ္လိုထိုးက်ေနတ့ဲ ေျမျပင္မွာ ကၽြန္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ေနခဲ့တယ္။ ဟိုးအေ၀းဆီက ငွက္သံေလး မကြဲမျပားၾကားလိုက္မိတယ္။ ဥၾသငွက္သံလို႕ စိတ္က သိေနခဲ့တယ္။ ခပ္မွိုင္းမွိုင္းေျမျပင္ကို နင္းျဖတ္ရင္း ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္မရည္ရြယ္ဘဲ တစ္ေနရာဆီကို ေငးရီေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ျမင္ကြင္းထဲ ပိတ္ေတာက္ပင္နဲ႕ ခံုတန္းျဖဴေလးတိုး၀င္လာခဲ့တယ္။ အတိတ္ေတြ။ ေသြးစက္ေတြလို နီရင့္ရင့္ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ တေစၦတစ္ေကာင္လို႕ ရုတ္ခနဲေရာက္လာတယ္။ ေရာင္ရမ္းၿပီး မ်က္ေစ့စံုမွိတ္ထားလိုက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အတိတ္ဆိုတာ ပစၥဳပၸန္မွာကပ္ေနတဲ့ အရိပ္တစ္ခုလိုပဲ အၿမဲတတြဲတြဲနဲ႕။ ေလပူတစ္ခ်က္မွုတ္ထုတ္ရင္း ေမာဟိုက္ေနတဲ့ ရင္ခြင္ကို ေလွ်ာ့ခ်ၾကည့္ေပမယ့္ စီးပိုးထားတဲ့ အတိတ္ေဟာင္းရဲ႕ အရိပ္က ကၽြန္ေတာ့္ပုခံုးထက္မွာ ေလးတြဲ႕စြာခိုမွီေနခဲ့တယ္။ ႏုန္းခ်ိေနတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ကၽြန္ေတာ့ဆီ တစ္ေပြ႕တစ္ပိုက္။
အဲဒီေန႕ေတြေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ေရာက္လာဦးမယ့္ အဲဒီေန႕ေတြ။ မရွိေတာ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ ဆိုတဲ့ ကေလးဆန္ဆန္ ဆုေတာင္းကိုလည္း ဘုရားအဆူဆူတို႕ မသိၾကားခဲ့ပါဘူး။ ဒီေန႕ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို တနင့္တပိုး ေရာက္လာဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားကို ဆြဲရမ္းလွုပ္ခတ္ဦးမယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အလဲထိုး ေျမျပင္မွာ ေခြလွဲခ်န္ရစ္ခဲ့ေစဦးမယ္။ ဒီရက္ေတြအတြက္ တားဆီးႏုိင္စြမ္း ကၽြန္ေတာ့္မွာမရွိ။ ပိတ္ပင္ႏိုင္စြမ္း ကၽြန္ေတာ့္မွာမရွိ။ ေျပာင္းလဲႏိုင္စြမ္း ကၽြန္ေတာ့္မွာမရွိ။ ရင္ဆိုင္ျခင္းလမ္းကလြဲရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ နတၳိ။ Fight or Fligh တဲ့။ ရင္ဆိုင္မလား ထြက္ေျပးမလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းအတြက္ ေထြးေျပးစရာ ထြက္ေပါက္ဆိုတာ ရွင္သန္ျခင္းကမ္းပါးအလြန္ဆီမွာ။
(ႏွစ္)
ထိုေန႕။ ေကာင္းကင္က ေရႊအိုေရာင္ေတြနဲ႕ စြန္းေပေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ဘက္ေထာင့္ခ်ိဳးဆီမွာေတာ့ ေမးတင္ေနတဲ့ ေနတစ္စင္းက ၀န္း၀ိုင္းၿဖိဳးေမာက္ေနခဲ့တယ္။ ေတာင္အရပ္ဆီက ေလေျပေတြ တသုန္သုန္ေျခြခ်ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သူမရယ္ ပိေတာက္ပင္ႀကီးရယ္ ရိုးစင္းတိတ္ဆိတ္စြာ။ သူမရဲ႕ ဆံႏြယ္ခက္ေတြ ေလအေ၀့မွာ လွုပ္ခတ္ေနတယ္။ ေလနတ္သားၾကည္စယ္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ ႀကိတ္ၿပီးအူတိုေနခဲ့မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူမ တိတ္ဆိတ္တဲ့ အသံေတြနားေထာင္ၾကည့္ရင္း ရင္ခုန္သံေတြနဲ႕ ဖက္တြယ္ထားမိၾကတယ္။ ေလေအးေလးနဲ႕အတူ သီခ်င္းသံသဲ့သဲ့ ေရာပါလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးမိတယ္။ ရာသီစက္၀န္းလက္တံ ေႏြကိုေရြ႕ရင္ အခ်က္ေပးသံက သႀကၤန္သီခ်င္းရယ္ ဥၾသငွက္ငယ္ရယ္ေလ။ သူမလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ထင္ရဲ႕။ လက္ခနဲ ၿပံဳးၿပီးကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သူမရယ္ သႀကၤန္ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးေပၚ ရင္ခုန္သံေတြကို စကားလံုးေလးေတြအျဖစ္ ႀကဲပက္လိုက္ၾကတယ္။
သူမဆိုတဲ့ သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ နတ္မိမယ္ေလးတစ္ပါးေပါ့။ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ကၽြန္ေတာ္က ကေလးေလးလို႕ ေခၚရေလာက္ေအာင္ သူမကၽြန္ေတာ့္အေပၚမွာ ႏြဲ႕ဆိုးဆိုးတတ္သလို ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ေကာင္းေစခ်င္လို႕ ျပင္ေစ့ခ်င္တာေလးေတြ ေျပာျပတဲ့အခ်ိန္ ေလဒီလို႕ ကၽြန္ေတာ္ေခၚတဲ့အခါ သြားထပ္ကေလးေပၚေအာင္ ၿပံဳးျပတတ္တဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္းသူေလးေပါ့။ ေဆာင္းညေနခင္းတစ္ခုမွာ ကဗ်ာအိုေလးတစ္ပုဒ္ဖတ္ရြတ္သလိုပဲ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕စြာ ကၽြန္ေတာ္သူမအေပၚ ခ်စ္ေနမိတယ္။ သူမအၿပံဳးေလးတစ္ပြင့္ ကၽြန္ေတာ့္ထံ လက္ခနဲျဖတ္ေျပးသြားရင္ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားထက္ ေရခဲျမစ္တစ္စင္း ျဖတ္စီးသြားသလို ေအးခနဲ လွိုက္ခနဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္ သူမမ်က္ႏွာထက္က အလကၤာစေတြေၾကာင့္ မိုးအႀကိမ္ႀကိမ္လင္းခဲ့တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ဘယ္လိုအေၾကာင္းမ်ိဳးနဲ႕မွ ေ၀းမသြားႏိုင္ ခြဲမသြားႏိုင္ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႕အတူ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ယွက္ႏြယ္ထားရင္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႕သူမတို႕ရဲ႕ ရင္ခုန္သံ နိဒါန္းဦးဟာ ဆြတ္ပ်ံ႕ဖို႕ေကာင္းေနခဲ့တယ္။
၀င္းစိုအိေနတဲ့ညေနရဲ႕ အခိုက္အတန္႕ေလးက လူငယ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေရွ႕တန္းတင္တတ္လြန္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္တံခါးကို ေခါက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႕အတူ သႀကၤန္ရဲ႕ရသကို ေရေတြၾကားမွာ တိုးေ၀ွ႕ရွာေဖြခ်င္လာခဲ့တယ္။ စိုစိမ္း၀င့္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြၾကားမွာ ေရေအးေတြနဲ႕ဆန္႕က်င္စြာပဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕သူမရဲ႕အေတြးေတြ ေႏြးေထြးေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သူမရယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ သိပ္လွတဲ့ သႀကၤန္ရက္ေတြရယ္ ေရပန္းေရခြက္ေတြနဲ႕ အလွျပယာဥ္ႀကီးေတြရယ္။ စိတ္ဆိုတဲ့အရာက ဆင္ရိုင္းတစ္ေကာင္ေျပာရမယ္ဆို ခၽြန္းဖြင့္လႊတ္လိုက္တာက သႀကၤန္ဆိုတဲ့အရာပဲ။ အိပ္မက္ေတြ စီခ်ယ္တဲ့ ညေနတစ္ခုကိုလြန္ေျမာက္ေတာ့ သူမနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ တိုင္ပင္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ရသပိုဒ္ကို ေရးၾကတယ္။ မိုးျပာေရာင္ဂ်စ္ကားေလးရယ္၊ လည္ဖို႕ပတ္ဖို႕ ဆီအလံုအေလာက္ရယ္က ကၽြန္ေတာ္တို႕တစ္သိုက္ကို ရင္ခုန္သံျမန္ေစခဲ့တယ္။ ဘာရယ္ေၾကာင့္ေတာ့ မသိ သူမရဲ႕လက္ေႏြးေႏြးေလးကို ျဖစ္ညွစ္ၿပီးဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္တယ္။ ရင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မွုမဟုတ္တဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခု ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္က ထိုးေထာင္ထြက္ေပၚလာတယ္ မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီခံစားခ်က္ကို မသိခဲ့ဘူး။
လွခ်င္တိုင္းလွတယ္ဆိုတဲ့စကားကို ဘယ္သူေျပာခဲ့တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစကားလံုးေလးထက္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕သူမသိပ္လွေနခဲ့တယ္။ အက်ေန႕မနက္ေစာေစာပိုင္းမွာ အိပ္မက္ဦးက ပန္းေတြခင္းထားတယ္။ မႏြမ္းေအာင္ ေရစြတ္ၿပီးသိမ္းထားတဲ့ ပိေတာက္ပန္းခက္တခ်ိဳ႕ ေမႊးအီေနတယ္။ သူမ ပန္းႀကိဳက္သူမဟုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေပးတဲ့ ပန္းတစ္ခက္ကို ဖြဖြေလးနမ္းတယ္။ ရင္ထဲရွိန္းျမၿပီး လင္းသြားတယ္။ သူမရဲ႕အလွတရားက မိုးဦးပန္းတစ္ပြင့္လို လတ္ဆတ္လြန္းေနတယ္။ ေရပိုက္ေတြနဲ႕ ပက္တဲ့အခါ သူမကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္မွာ အကာအကြယ္ယူထားတယ္။ ေရသာမက ဘာႀကီးျဖစ္ေနပါေစ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကာကြယ္မိမွာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္တဲ့သူကို ကာကြယ္ေပးေနတယ္ ဆိုတဲ့ ရသက ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္ကေန ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲ စီးေမ်ာေပ်ာ္၀င္လာတယ္ မသိဘူး။ ပီတိေတြနဲ႕ ရင္တစ္ခုလံုး ျပည့္ေနခဲ့တယ္။
(သံုး)
ဘယ္သူက ၾကမၼာဆိုးရဲ႕ သားရဲတြင္း၀ဆီ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ေမာင္းသြင္းလိုက္တာလဲဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ ရုနး္ၾကြေနခဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားတစ္စံု ေၾကကြဲခဲ့ရတဲ့ ေန႕တစ္ေန႕။ အလင္းေတြ ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္ေရာက္လို႕ ဆိတ္သုဥ္းသြားတယ္ မသိတဲ့ ေန႕တစ္ေန႕။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အာရံုေတြ ပိန္းပိတ္ေအာင္ အေမွာင္က်သြားမယ့္ေန႕က ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ထံပါးကို တေရြ႕ေရြ႕ ခ်ဥ္းကပ္လာခဲ့တာလဲဆိုတာ လံုး၀မသိခဲ့။ ဘာေၾကာင့္ရယ္ အတက္ေန႕ဆိုတဲ့ ေန႕တစ္ေန႕ကို ပညာေက်ာ္တို႕ ထည့္သြင္းခ့ဲသည္ဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိ။ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ေနာက္ဆံုးေန႕ ဆိုတဲ့ အတက္ေန႕ကို ျပကၡဒိန္မွာ ျခစ္ထုတ္ပစ္ခ်င္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မသိျခင္းေပါင္းမ်ားစြာကို ေျခြခ်ရင္း မငိုတတ္ေပမယ့္ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ျဖစ္ရပ္က ရိုက္ႏွက္ခဲ့လို႕ ကြဲၿပိဳတဲ့ အိပ္မက္မွန္ကြဲစေတြ လမ္းေပၚမွာ ေဖြးခနဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ေျခဖ၀ါးေတြလည္း ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႕။
၀ုန္း ဆိုတဲ့ အသံႀကီးက အဲဒီအခ်ိန္က သိပ္မက်ယ္လွဘူး ထင္မိေပမယ့္ အတိတ္ကိုေက်ာ္ျဖတ္လာခ်ိန္ ပစၥဳပၸန္မွာ ေတာလွဲသံလို ကမၻာပ်က္သလို အသံတစ္ခုအေနနဲ႕ ရင္ထဲမွာ သိမ့္သိမ့္ခါခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ စူးခနဲေအာ္သံေတြ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲပူေလာင္စြာ စီး၀င္လာခဲ့တယ္။ ေန႕လည္ဘက္ခဏနားၿပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကားေလး မ႑ပ္တိုးဖို႕အလာ လမ္းေပၚမွာ။ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ကေလးတစ္ေယာက္လို ဂ်ီက်ရင္း ဂ်စ္ကားအမိုးကိုင္းေပၚထိုင္ေနခဲ့တယ္။ လမ္းမဘက္ဆီကို အရွိန္နဲ႕ ထြက္လာတဲ့ကားတစ္စင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ကားကို ျဖတ္အတိုက္။ အသံေတြ စီညံလို႕။ ခ်ာခနဲလည္ထြက္သြားတဲ့ အသိနဲ႕အထိ။ ေမွာင္က်သြားတဲ့ ခဏ။
သက္ျပင္းခ်သံ အတိုင္းသားၾကားရေလာက္ေအာင္ အခန္းငယ္ေလး ဆိတ္ၿငိမ္ေနခဲ့တယ္။ ဘယ္အတြက္ေၾကာင့္ ဆူညံသံေတြ ေ၀းကြာခဲ့သည္ကို ကၽြန္ေတာ္မမွတ္မိ။ မီးစထက္ပူတဲ့ရာတစ္ခု နားကေနတဆင့္ ရင္ဘတ္ထဲကို စကားလံုးေတြနဲ႕ ရိုက္သြင္း၀င္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ေသာ မေမွ်ာ္လင့္ေသာစကားတစ္ခု။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသား ေၾကြမြ၊ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြ ပ်က္သုဥ္း၊ ကၽြန္ေတာ့္သိစိတ္ေတြ ေဆာက္တည္မရ၊ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းအိမ္က တမံက်ိဳးက်၊ ကၽြန္ေတာ္ ေလာကသိနဲ႕ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္၊ အရာရာအားလံုး အေမွာင္က်သြား။
သူမ..
မ .. ရွိ.. … ေတာ့ .. … …။
(နိဂံုး)
ပိေတာက္ပင္ပ်ိဳ စိမ္းဖန္႕ကာ ေလာကကို ၾကြား၀င့္ခ်ီေနတုန္း။ ပိေတာက္ပင္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သူမနဲ႕ ဆက္စပ္ေနခဲ့တာေတြ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္မွာ အျမစ္တြယ္ေနခဲ့တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွာ ဆြဲႏွုတ္လို႕ ရမွာမဟုတ္။ သႀကၤန္ေရာက္တိုင္း၊ ပိေတာက္ပန္းနဲ႕ ပိေတာက္ခက္ေတြျမင္ေလတိုင္း၊ ျပကၡဒိန္စာရြက္ရဲ႕ အနီေရာင္စာလံုးေတြ ေသြးစြန္းေသာ ေလွာင္ရယ္မွုေတြနဲ႕အတူ ျမင္ေယာင္ရင္း သူမနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ အတူတူထိုင္ခဲ့တဲ့ ခံုတန္းျဖဴျဖဴေလးကို ကၽြန္ေတာ္ေငးရီေနခဲ့တယ္။ ေန၀င္ေစာလိုက္တာ။
ညီမင္းစံ
