Aug
20
2010
အားလံုး မဂၤလာပါ..။
ဒီလိုႏႈတ္ဆက္လိုက္ေတာ့.. ေတာ္ေတာ္ေႏြးေထြးသြားတယ္ ခံစားမိတယ္..။ ညီမင္းစံ ေသပလားဆိုၿပီး ဖုန္းဆက္ေမးတဲ့ အစ္ကို အစ္မေတြ.. ညီမင္းစံ တစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္ေနသလား သိခ်င္တဲ့ သူေတြ ရွိမယ္ ထင္ပါတယ္..။ ဟုတ္ကဲ့..။ တစ္လေက်ာ္အတြင္းမွာ အေျပာင္းအလဲေပါင္း မ်ားစြာ ျဖစ္သြားပါတယ္..။ အခုေလာေလာဆယ္ က်န္းမာေရးအေျခအေန မဆိုးလွပါ..။ လုပ္စရာရွိတာေတြ ဆက္လုပ္ေနပါေသးတယ္..။
သိပ္မ်ားမၾကာခင္ေတာ့ ဓါတ္ပံုေလးေတြ ျပန္လည္တင္ဆက္သြားႏိုင္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္သလို အက္ေဆးေတြ ကဗ်ာေတြ ျပန္ေရးႏိုင္ေတာ့မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္..။
ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတုန္း စိတ္ပူၿပီး ေမးလ္နဲ႕ တခုတ္တရေမးလာတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ေအးေဆးပါပဲ..။
VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.8.8_1072]
5 comments | posted in Diary
Jun
18
2010
အခ်ိန္ရတုန္း ဘေလာ့ဂ္ကို ဝင္ၾကည့္ရင္း ကြန္နရွင္ပါ နည္းနညး္ေကာင္းတဲ့အတြက္ စာဝင္ေရးဖို႕ အခြင့္အေရးရပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ က်န္းမာေရး အေျခအေနတစ္ခုေၾကာင့္ ေဆးရံုတက္ရပါမယ္..။ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ နားေနရမယ္ဆိုတာ မသိပါဘူး..။ Operation တစ္ခုလည္း လုပ္ရဖို႕ရွိပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သမွ် အျမန္ဆံုး သက္သာေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး အရင္လို ဓါတ္ပံုေတြ ျပန္ရိုက္ စာေတြျပန္ေရးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါဦးမယ္..။ အခုလို ဘေလာ့ကေန မွ်ေဝခြင့္ရတဲ့အတြက္ အမ်ားႀကီး ဝမ္းသာမိပါတယ္..။ ေနာက္ကိုလည္း အခုလို မွ်ေဝဖို႕ အခြင့္အေရး ရွိခ်င္ပါေသးတယ္..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီဘေလာ့ကေန ကၽြန္ေတာ့္ကိုသိ ဒီဘေလာ့က္ေန ကၽြန္ေတာ္ကေန သိလာရတဲ့သူေတြအတြက္ အမ်ားႀကီး ဝမ္းသာပါတယ္..။ ဒီလိုလူေတြ ရလာတဲ့အတြက္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္မိပါတယ္..။ အေျခအေန အရ ေခတၱခဏ အနားယူရေပမယ့္ ျပန္ေကာင္းတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမွာပါ..။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲ နည္းနည္း မတင္မက်ျဖစ္ေနတာက တစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့အေတြးပါ..။ ျဖစ္ဖို႕ နည္းေပမယ့္ ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့အေတြးကို ကၽြန္ေတာ္ ေဖ်ာက္မရခဲ့ပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူသားတစ္ေယာက္ပါ..။ အမွားနဲ႕ မကင္းပါဘူး..။ အမွားေတြ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ေကာင္း ရွိခဲ့ႏိုင္ပါတယ္..။ စာဖတ္တဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြအေပၚ အမွားအယြင္းေတြ ရွိေကာင္းလည္း ရွိႏိုင္ပါတယ္..။ ဒီလို အမွားအယြင္းေတြ ရွိခဲ့ရင္ ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါတယ္..။ အားလံုးကို ႏွုတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္..။ ျပန္လည္ ဆံုေတြ႕မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္..။
VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 9.3/10 (4 votes cast)
VN:F [1.8.8_1072]
14 comments | posted in Diary
May
25
2010
ကံေကာင္းတယ္..
ဖုန္းတစ္လံုး ရတယ္..
ကံဆိုးတယ္..
လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္း ေလတိုက္လို႕ မ်က္ေစ့ထဲ ဖုန္မွုန္႕၀င္သြားၿပီး မ်က္ခြံေအာက္ထဲဲထိေရာက္သြားလို႕ ေဆးရံုထိ သြားထုတ္ရတယ္..
ကံေကာင္းတယ္..
ကိုယ္သင္ခ်င္စိတ္ရွိတဲ့ပညာကို သင္ခြင့္ရတယ္…
ကံဆိုးတယ္..
၀င္တာထြက္တာ မမွ်ဘူး…
ကံေကာင္းတယ္..
ဆရာသမားေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြ အနားမွာ အၿမဲရွိေန လမ္းညႊန္ေပးေန.. ဆြဲထူေပးေနေသးတယ္..
ကံဆိုးတယ္..
ဥာဏ္ရည္က သူမ်ားေတြေလာက္ မေကာင္းဘူး..
ကံေကာင္းတယ္..
အၿမဲတမ္းေႏြးေႏြးေထြးေထြး ဆက္ဆံေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ရွိတယ္..
ကံဆိုးတယ္…
ကံေကာင္းတယ္..
ကံဆိုးတယ္..
ကံေကာင္းတယ္..
ေၾသာ္.. တေျဖာင့္တည္း ေျဖာင့္ဖို႕ခက္… တစ္သာတည္း ညီဖို႕ခက္.. နိမ့္လိုက္ျမင့္လိုက္.. ျမင့္လိုက္ နိမ့္လိုက္.. ေလာက မာယာေတြ..။ ဘယ္သင္ရိုးမွာ ၿပီးဆံုးေတာ့မလဲ..။
VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 9.5/10 (4 votes cast)
VN:F [1.8.8_1072]
3 comments | posted in Diary
May
18
2010
သူမ မၾကားေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တိုးတိုးေလးေျပာလုိက္တယ္..။ သိပ္ခ်စ္တယ္..။ ဒီစကားလံုးေလးရဲ႕ အတိမ္အနက္ ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာ ရွိတယ္ မသိရေပမယ့္ ပြင့္က်လာတဲ့ ေလဟာနယ္မွာေတာ့ တုန္ဟည္းညြတ္က်သြားလို႕..။ လွိုက္ခနဲ ရင္ခုန္သံက ကၽြန္ေတာ့္အသိတရားကို တစ္ခ်က္ၿပီးတစ္ခ်က္ (တိုးလို႕ တိုးလို႕) ဝင္ေစာင့္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ.. ကၽြန္ေတာ့္ရွင္သန္ျခင္း .. ကၽြန္ေတာ့္ရယ္ေမာျခင္း.. ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အိပ္စက္ျခင္း.. ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အလင္းေတြ.. ကၽြန္ေတာ္ပိုင္မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ အဲဒီ စကားေလးသံုးလံုးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာခိုင္းသြားေပမယ့္ ေျဖၾကားေပးမသြားခဲ့ပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္ .. မသိျခင္းမ်ားကို အေဖာ္လုပ္ရင္း အိပ္မက္အၾကြင္းတစ္စကို ထုတ္ေဖာ္ေနမိတဲ့ ပေဟဠိတစ္ခုလံုးမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ထြက္မလာေတာ့တဲ့ အေျဖတစ္ခုအေၾကာင္း ယွက္တြယ္ကပ္ၿငိလို႕..။
လက္တန္းခ်ေျပာလို႕ စကၠန္႕ပိုင္းေလာက္သာ ၾကာတဲ့ ဒီတဂၤေလးက ကၽြန္ေတာ့့္ကို ရိုက္ခ်ိဳးဝါးၿမိဳေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ဝိညာဥ္က အသိေနာက္က်သြားလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ျပန္မသိတဲ့ ခဏ..။ စကၠန္႕သံေတြ တစ္ထပ္ၿပီး တစ္ထပ္ တိုက္စားၿပီးတဲ့အတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္အသိတရားက ပထဝီကို ကုပ္တြယ္ထားတဲ့ ေကာက္ရိုးတစ္မွ်င္လို သေဘာမထားမိေပမယ့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ မ်က္ရည္စေတြ သီးၾက ပြင့္ၾကမယ့္ ဥယ်ာဥ္တစ္ခု တည္ေဆာက္လို႕ ၿပီးသြားခဲ့ၿပီပဲ..။
ေကာ္ဖီခြက္ျဖဴျဖဴေလးက ပန္းကန္ဝိုင္းဝိုင္းေလးေပၚမွာ အခါးဓါတ္ကို ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ့္စား ရင္ဖြင့္ထိန္းထားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က အေၾကာင္းအရင္းတစ္ခုကို ခုမွ လက္ေတြ႕က်က်သိလိုက္ရတ့ဲ အလင္းျမင္စအကန္းသမားတစ္ေယာက္လို လွုိက္ဖိုေမာစြာ အသစ္အသစ္ေသာ လွိုက္ေဝဆူပြက္ေနတဲ့ အထိအေတြ႕က ကၽြန္ေတာ့္ကို သားရဲတြင္းဝတစ္ခုဆီလား ဘံုနန္းျပသာဒ္တစ္ခုဆီကိုလား အရာရာရီေဝေနခဲ့တယ္..။ မာယာ ဆိုတဲ့ နတ္ဘုရားက ကၽြန္ေတာ့္ဘယ္ဘက္ ရင္အံုမွာ စူးခနဲဖြင့္တယ္..။ ထိုင္ခံုတစ္လံုးက အသက္ရွဴတဲ့ လူသားကို ထမ္းထားရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဆင္ျခင္စိတ္ကို ကုတ္တြယ္ထားတယ္..။
အေရာင္ေတြမရွိေတာ့တဲ့အခါ ခံစားခ်က္ကို ဘယ္လိုျပမလဲဆိုတဲ့အေၾကာင္း ရုတ္ခနဲ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲ ေရာက္လာတယ္..။ ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္ေနတဲ့ အေမွာင္ထဲ အလင္းျဖဴေတြ ေျပာတဲ့စကားနဲ႕ ခရမ္းရင့္ေရာင္ ရင္ခုန္ျခင္းေတြ ေမြးဖြားလိုက္တဲ့ေနာက္ေတာ့ ေရႊေရာင္လက္ဖြာေနတဲ့ အိပ္မက္ဦးမွာ အစိမ္းေရာင္နတ္သမီးေစာင့္ၾကပ္ေနခဲ့တယ္..။ နီပုပ္ပုပ္ စိတ္အက်ဥ္းတိုက္ရဲ႕ ၾကည္လင္ျပတ္ရွေနတဲ့ မ်က္ရည္ၾကည္တို႕ၾကားမွာ ျခားနားျခင္းဆိုတာ ရင္ခြင္တံခါး ရိုက္ခ်ိဳးခံလိုက္ရေတာ့မွ သိတယ္..။
ဒီလိုပါပဲေလ..။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပိုင္ဆိုင္မွုဆိုတာေတြ အားလံုးက အဆိုပါ စကားေလးသံုးလံုးရဲ႕ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ ရုန္းၾကြသြားခဲ့ၿပီပဲ..။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတဲ့အသီးကိုမွ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္မိတာကိုး..။ ရပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာျဖစ္ခ်င္ေနတယ္ဆုိတာကို မသိေလာက္ေအာင္ အေရာင္ေတြအစြမ္းကုန္ ပြင့္အာ.. ထူမတ္မထားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေခြလဲ.. အဆံုးအစမဲ့ လြင့္က်ေနခဲ့တာကို ကၽြန္ေတာ့္ဆင္ျခင္ဥာဏ္က လိုက္လို႕မသိျပန္ဘူး ျဖစ္ေနေသးတယ္..။ အသည္းကြဲျခင္း လကၤာတစ္ပုဒ္ကို ဘယ္သူက ျပည့္ျပည့္ဝဝ ေဖာ္က်ဴးျပခဲ့ဖူးလို႕လဲ..။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ေတြ ေျခေတြ ခ်ိဳးၾကည့္ တြက္ၾကည့္ .. ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြကို စစ္ကူအျဖစ္ ထည့့္ေပါင္း တြက္ၾကည့္.. ဒီလိုနဲ႕ အမွတ္မရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္က သိပ္ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ေသာ့ခတ္သိမ္းထားျဖစ္ခ်င္မွ သိမ္းထားျဖစ္ဦးမယ္..။
VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 10.0/10 (3 votes cast)
VN:F [1.8.8_1072]
10 comments | posted in Diary, Essay
May
15
2010
ေနမင္းႀကီးကေျပာတယ္..။ မင္းအိပ္ယာထေတာ့တဲ့..။ ကၽြန္ေတာ္ မုန္းလိုက္တာ..။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူအေၾကာင္းကို အိပ္ယာထတဲ့အခ်ိန္ သိပ္မပူေသးဘဲ အိပ္ယာထဲေကြးရင္း ခ်စ္သူအေၾကာင္း ေတြးရတဲ့အရသာက တိမ္ေတြစီးရင္း ေကာင္းကင္ျပာျပာကို ၾကည့္ေနရသလိုပဲ..။
Good Morning
သိတဲ့အတိုင္း အပူခ်ိန္လြန္ကဲေနေတာ့ ေရဆိုတာ ေသာက္ေလငတ္မေျပဘဲ..။ ေၾသာ္ ခက္ပါ့ ေလာကႀကီး..။
Thirsty
စားဖို႕အေၾကာင္း စဥ္းစားေတာ့.. မႏၱေလးသား ကၽြန္ေတာ္ ပဲျပဳတ္ထမင္းနဲ႕ သရက္ခ်ဥ္က မနက္ေစာေစာ ဗိုက္အာသာေျဖေပါ့..။ ေၾသာ္.. ေမ့လို႕..။ ၾကက္ဥေၾကာ္လည္း ပါတယ္..။
Breakfast
စာအုပ္တစ္အုပ္ ဖတ္ဖူးတယ္..။ လူေတြဟာ 3 dimension ထဲကေန ရုန္းမထြက္ႏိုင္ဘူးတဲ့..။ အလ်ား ႀကိဳက္သေလာက္ ရွည္ထြက္ခြင့္မရွိဘူး..။ အနံႀကိဳက္သေလာက္ က်ယ္လြင့္ခြင့္မရွိဘူး..။ အျမင့္ ႀကိဳက္သေလာက္ ျမင့္တက္လို႕မရဘူး..။ အတိုင္းအတာေတြ ေဘာင္ေတြၾကားမွာ ပိတ္မိေနတယ္တဲ့..။
Bounded Life
လက္မွုပညာနဲ႕ အသက္ေမြးဖို႕ စဥ္းစားခဲ့ဖူးလား..။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္စဥ္းစားလို႕ မရခဲ့ဘူး..။ အဆပ္အဟပ္ တည့္.. အခ်ိဳးအစားလွ.. သပ္ရပ္မွုေတြရွိရေသးတယ္..။ စိတ္ေကာလက္ေကာ ပင္ပန္းလိုက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း..။ ကၽြန္ေတာ္သိရသေလာက္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲကေန ဖန္တီးခ်င္ဖန္တီးၾကည့္ႏိုင္ေပမယ့္ လက္ေတြကေန ဖန္တီးဖို႕ သိပ္မလြယ္လွ..။
Build with HAND
ပူေလာင္ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့ေနရာမွာ အိုေအစစ္ကေလးတစ္ခု ရုတ္တရက္ေတြ႕လိုက္ရင္ စိတ္ထဲ ဘယ္လိုေနမလဲ..။ ကၽြန္ေတာ္ အေသးစိတ္ လိုက္မသိခ်င္ေတာ့ဘူးရယ္..။ ပံုမွန္ေတာ့ အားလံုး ၾကည္လင္လတ္ဆတ္တဲ့ ခံစားခ်က္ေလးေတြ ရသြားမယ္ထင္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ေကာ..။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏိုင္တဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ အခုလိုေတြ႕ေတာ့ လာခဲ့ရတဲ့ေနရာေတြေတာင္ ေမ့သြားတယ္..။
Green, Red, Blue
ေနဝင္ၿပီ..။ မီးဖြင့္လိုက္ေတာ့မယ္..။ ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ သေဘာဝတရားႀကီးက ေပးတဲ့ အလွတရားေတြ ေက်ာခိုင္းခ်ဳပ္ၿငိမ္းလိုက္ၾကတယ္..။
Light me UP!
ညီမင္းစံ
VN:F [1.8.8_1072]
Rating: 10.0/10 (3 votes cast)
VN:F [1.8.8_1072]
Rating: +2 (from 2 votes)
8 comments | posted in Diary, Landscape, Photo Essay, Photography, Street Life
