ဧရာဝတီသို႕…
ဧရာဝတီဟာ တသြင္သြင္ စီးေမ်ာရင္း မႏၱေလးဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ေဘးကေန ျဖတ္သန္းသြားတယ္..။ ဟိုး ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ဖ်ားပိုင္း ေရခဲေတာင္ေတြဆီက စီးဆင္းလာတဲ့ ေသြးေၾကာမႀကီးက သန္းခ်ီတဲ့ လူေတြရဲ႕ မနက္ ညေန ည အခ်ိန္ေတြရဲ႕ အခ်ိန္ကာလနဲ႕ အသက္ရွဴသံေတြကို ထုဆစ္တယ္..။ တစ္ေနရာစီ တစ္ဖက္စီ ေဝးေနလွမ္းေနေပမယ့္ ျမစ္ေရေၾကာကို ျဖတ္လို႕ ေသြးခ်င္းနီးခဲ့ရတဲ့ သာဓကေတြနဲ႕ ရာဇဝင္ေပါင္းမ်ားစြာ ဧရာဝတီမွာ စီးေပ်ာ္ဝင္ေနခဲ့တယ္..။
ဧရာဝတီ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ေနရာေတြထဲက အလည္ပိုင္းတစ္ေနရာျဖစ္တဲ့ ၿမိဳ႕မႏၱေလးလည္း အပါအဝင္ပဲေပါ့..။ ကမ္းႏွဖူးေပၚက စီရရီ ဘုရားေတြကို ရိုက်ိဳးဦးတိုက္ေနတဲ့ ဧရာဝတီက ကၽြန္ေတာ့္အျမင္မွာ သိပ္ကို သိမ္ေမြ႕လြန္းေနတယ္..။
ဧရာဝတီကို တည္မွီၿပီး ျဖစ္လာတဲ့ ဘုရားပြဲေလးေတြ ရွိတယ္..။ ေလာကဇာတ္ခံုမွာ ဧရာဝတီရဲ႕ ကျပကြက္ေတြအျပင္ လူေတြရဲ႕ သူ႕ေနရာနဲ႕သူ ကျပမွုေတြကလည္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႕ ဆင္ဆင္တူေနတယ္..။ ဖုန္ေတြ တလံုးလံုး ထေနတဲ့ ျမစ္ကမ္းႏွဖူးက ေရႊၾကက္ယက္ဆိုတဲ့ ဘုရားပြဲေလးမွာ ရုန္းကန္ေနတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕မိတယ္..။ အိုးေကာင္းတစ္လံုးရဖို႕အတြက္ နာနာရိုက္ရ မီးၿမိဳက္ရတာေတြ လုပ္ရတယ္..။ အိုးေကာင္းျဖစ္ဖို႕ အိုးသည္ရဲ႕ ထိန္းေက်ာင္းမွု ေကာင္းရေသးတယ္..။ လူ႕ေလာကႀကီးမွာလည္း ဒီအတြက္ ပံုခိုင္းႏွိုင္းၿပီး ဆိုဆံုးမတတ္ေပမယ့္ တကယ့္တကယ္တမ္း အထုအေထာင္း အပူအေလာင္ေတြၾကားက ထူသားေပသား က်လာတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္အတြက္ ရင္ဘတ္ထဲက ခံစားခ်က္နဲ႕ ဦးေႏွာက္ထဲက အသိပညာေရၾကည္က အသံုးခ်စရာအေကာင္းဆံုးပဲ..။
ပြဲေတာ္က ပူလို႕ထင္တယ္ သိပ္မစည္ကားလွ..။ လူေတြတစ္ေယာက္ တစ္မ်ိဳးစီ..။ အေရာင္ေတြကိုယ္စီ ဝတ္ထားတယ္..။ အၿပံဳးေတြ တပ္ထားတယ္..။ တခ်ိဳ႕ မ်က္လံုးေတြက ဝမ္းက ငတ္လို႕ ငတ္ျပေနတယ္..။ တခ်ိဳ႕ အိပ္မက္ေတြ ခ်ိန္ခြင္ထဲ ထည့္ခ်ိန္ၾကတယ္..။
ျပင္ပ ပူေလာင္မွုကို ဘယ္လိုအရာေတြနဲ႕ ေျဖသိမ့္မလဲ..။ ေအးျမတဲ့ ေရၾကည္တစ္ေပါက္က ကိုယ့္အတြက္ အားေတြအင္ေတြ ျဖစ္ေစႏိုင္မလား..။ ကၽြန္ေတာ္ မေသာက္ခဲ့ရေပမယ့္ ျမင္မိတဲ့ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေအးျမမွုေတြ ဓါတ္ကူးလို႕..။ ေအးေစဖို႕ ေရာင္းတဲ့ သူ႕အတြက္ေတာ့ ေႏြပူပူက ဘာေတြေပးမလဲ..။ သူ႕ရဲ႕ အိမ္တြင္းေရးက ဘာေတြေပးမလဲ..။ သူ႕ရဲ႕ ဘဝက ဘာေတြေပးမလဲ..။ အဝါေရာင္အိပ္မက္ေတြအတြက္ သူဘာေတြ ေျပာျပႏိုင္မလဲ..။
ေတာက္ေလာက္လြန္းတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ကို ကာကြယ္ဖို႕အတြက္ သစ္ရိပ္ဝါးရိပ္ကေလးေတြက တန္ဘိုးတစ္ခု ျဖစ္ေစတယ္ဆိုရင္ ဦးထုပ္တစ္လံုး တန္ဘိုးလည္း ေစ်းနဲ႕ ျဖတ္ဖို႕ လြယ္မယ္ မထင္မိေတာ့ပါ..။ ယပ္တစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ တန္ဘိုးကို ေငြနဲ႕ ျဖတ္လို႕ မလြယ္ေတာ့ပါ..။ ကၽြန္ေတာ္ ဦးထုပ္တစ္လံုးေလာက္ အသံုးဝင္ပါ့မလား..။ ယပ္တစ္ေခ်ာင္းေလာက္ ေအးျမေစပါ့မလား..။ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ..။ အဲလိုအရာေတြနဲ႕ ခိုင္းႏွိုင္းၾကည့္ဖို႕ လိုသလား မလိုသလားဆိုတာလည္း ကၽြန္ေတာ္ မရွင္းတတ္ပါ..။ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝက တျခားသူတစ္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ အမ်ားအတြက္ ပူေနေစတယ္ဆိုဦးေတာ့..။ ေကာင္းႏိုင္ပါ့မလား..။
ပစၥည္းတစ္ခုရဲ႕ စတင္ျခင္းကို ဘယ္က စသလဲဆိုတာ စူးစမ္းလို႕ ရႏိုင္ေပမယ့္ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အစ ကို ဘယ္က စ ႏိုင္မလဲဆိုတဲ့ေမးခြန္းက ေျဖရၾကပ္ေစပါတယ္..။ ယူငင္သံုးသပ္ျပတဲ့ ဘက္ေတြ မတူသလို အေစာင္ေစာင္ေသာ က်မ္းႀကီးက်မ္းငယ္ေတြ ခ်ကာ ျငင္းလို႕ လူသားကို လူသားျခင္း တန္ဘိုးျဖတ္ ေမးခြန္းထုတ္ ဆန္႕ထြက္ေတြးယူလို႕ ပူေလာင္ေနၾကတယ္..။ လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာဖို႕အတြက္ ပိုင္ဆိုင္မွု ေလးခုပဲရွိတယ္..။ ကိုယ္ စိတ္ ဂုဏ္ ပစၥည္း ေတြပဲ..။ လိုေနတာျဖည့္ရင္း က်င္လည္ရာ ဘဝမွာ မွတ္တိုင္ေတြ ျဖစ္ကုန္မယ္ ထင္ပါရဲ႕..။ ငယ္ရြယ္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ဝမ္းစာရွာေဖြျခင္းဆိုတာ ပုခံုးေပၚမွာ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး ျဖစ္ႏုိင္မယ္ ျမင္ရေပမယ့္ ဘဝက ေပးတဲ့ သခၤန္းစာေတြက တစ္ခါတေလေတာ့ ေဆးခါးႀကီးဆိုတာ မေမ့သင့္ဘူးေလ..။ ပညာေတြ မိုးေလာက္တတ္ထားႏိုင္ဦးေတာ့ တတ္ထားတဲ့ ပညာေတြ အသံုးမခ်ႏိုင္ အသံုးခ်ဖို႕ အခြင့္မရႏိုင္ရင္ ကိုယ္တတ္ေျမာက္ထားျခင္း ဆိုတာ ျဖဳန္းတီးပစ္ျခင္း တစ္မ်ိဳးပဲ..။
ေနပူပူ ေျမပူပူပါ မိုးခါးေရအိပ္မက္က ကေလးေတြဘဝကို ဘယ္ေလာက္ထိ လွိုက္စားေနမလဲဆိုတာ.. ကၽြန္ေတာ္ မေတြးတတ္ပါ..။ ဒါေပမယ့္ ေျဖသိမ့္ရတယ္..။ အေၾကာ္ေလးေတြျဖစ္လာရင္ သူ႕အေမာ တခ်ိဳ႕တစိတ္ေတာ့ ေျပေလာက္ေရာေပါ့..။
ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ခြင့္ရရင္ လူေတြ ေပ်ာ္ၾကသတဲ့..။ ေရာင္းသူေရာင္း ဝယ္သူဝယ္ ေသာက္သူေသာက္ ေပ်ာ္သူေပ်ာ္ ေဆာ့သူေဆာ့ ေငးသူေငး သူ႕တရားနဲ႕သူ စီရင္ထားတဲ့ ဇာတ္ထုပ္တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေထာင့္နားဆီမွာ ရွိေနပါလိမ့္..။ ကိုယ္တိုင္ ကျပတဲ့ ေအာ္ပရာ မဟုတ္ေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေနရာ ရ ပါ့မလားဆိုတာ ေတြးေနစရာ လိုမယ္မထင္ေပမယ့္ ေနရာတစ္ေနရာမွာ အလံတစ္ခုခု စိုက္ျပရင္ ေၾကြးေက်ာ္ခြင့္ရဖို႕ ေစာင့္စားရင္း အျပာေရာင္ေကာင္းကင္ေပၚမွာ မီးခိုးေငြ႕ျဖစ္သြားတဲ့ သူေတြအေၾကာင္း စာတမ္းတစ္ေစာင္ ေရးစရာ လိုမယ္မထင္ပါဘူး..။
ဒီလိုနဲ႕ ဒီလိုနဲ႕..။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ဖူးၾက ပြင့္ၾက.. ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ႏြမ္းၾက ေၾကၾက.. ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ… ….။
—
ဧရာဝတီသို႕..
